Geen cadeautjes, geen korting, geen aanbieding maar gewoon een verhaal over een aardbei.

De twijfel sloeg toe: wat wil ik met mijn leven? Met mijn bedrijf? Heb ik genoeg impact gemaakt of moet ik nog een tandje bijzetten? Mag ik het rustiger aan gaan doen? Begint het Zwitsers leven nu ook voor mij?

Een paar jaar geleden werd mijn zus ziek. De middelste uit ons gezin van vijf kinderen, waarvan ik de oudste ben. Ze woonde alleen met haar twee katten. Drie jaar lang reed ik bijna iedere week naar haar toe, 1,5 uur heen en terug. Toen het wat beter ging zijn we samen naar Texel geweest en hebben gewandeld in het bos. Een jaar later naar Terschelling en vorig jaar naar Drenthe.

Haar ziekzijn confronteerde mij met de dood en mogelijk het verliezen van mijn zus. Ik was bang, gespannen en besloot hulp te zoeken op advies van mijn lieve masseur Bianca. Ik koos voor lichaamsgerichte psychotherapie bij Hanneke van der Keijl. De sessies helpen mij nog steeds goed. Vaak begeleid Hanneke mij op een reis naar binnen via hypnose. Wonderlijk welke beelden er dan verschijnen. Zoals de aardbei.

Mijn beste vriendin Janny was plotseling overleden, ze was een half jaar jonger dan ik. Ik was pas jarig geweest. In mijn kaartenstandaard stonden haar felicitatiekaart en haar overlijdensbericht naast elkaar. Het thema van die sessie ging over de dood. Het beeld dat bij me opkwam was een reusachtige rode aardbei. Ik was de aardbei. Stond boven op een heuvel, rolde naar beneden en liet me meevoeren met het stromende water. Na een tijdje liet ik mijn leven als aardbei achter mij en daarmee ook enorm veel zaadjes. Die opnieuw konden ontkiemen tot nieuwe aardbeiplantjes. De kringloop van het leven, ook van de mens.

Het beeld van de aardbei blijft bij me. Het is troostrijk, vooral nu mijn zus in april naar het Licht is gegaan. Eerder in november een goede vriendin en in december mijn buurvrouw.

Nu de dood zo heel dichtbij kwam, ben ik niet meer bang. Wel denk ik na over de keuzes die ik maak. Hoe geef ik mijn leven vorm? Wat is echt belangrijk voor mij?

Verbinding met mijzelf, met mijn lichaam en verbinding met andere mensen, dat vind ik nu heel belangrijk.

Ik ben heel dankbaar voor:

• Meer contact met een van mijn broers
• Mijn man, dochters, schoonzonen en kleinkinderen die mij zo lief zijn
• Mijn moeder die 96 jaar is geworden
• Mijn vriendinnen met een luisterend oor en een arm om mij heen
• Mooie, onverwachte gesprekken met een fietsenmaker en een medewerker van de vuilstort
• Een schrijfster die mijn visitekaartje in een boek vindt en daarvan een foto op sociale media plaatst
• Jou, lief mens, die dit blog leest
• De vele vlinders in mijn tuin vandaag
• De inspiratie vanavond om dit blog te schrijven
• Nog heel veel meer om dankbaar voor te zijn

En ik? Ik volg mijn hart, volg de stroom van het leven. Stop met van alles moeten doen van mezelf. Het mag zachter, milder. Er mag erkenning zijn dat ik in mijn kindertijd een trauma heb opgelopen. Het helder wordt dat wij, mijn twee broers, mijn twee zussen en ik, opgegroeid zijn in een onveilig gezin. Daar allemaal op onze eigen manier hebben mee leren omgaan, mee leren leven. Onze ouders hun best hebben gedaan maar zelf ook trauma hadden opgelopen, dat altijd onder de oppervlakte aanwezig was. Ik van harte hoop dat ik mijn eigen kinderen daarmee niet  belast heb.

Nu was het niet de bedoeling om dit blog zo te eindigen, eigenlijk. Deze ervaringen uit mijn jeugd hebben mij geleid naar het werk kinderen, waar ik goed in ben. Vooral in mijn praktijk, waar mijn intuïtie, ervaring en kennis samen kwamen bij het begeleiden van de kinderen. Mijn liefde voor kinderen, lezen, schrijven en kaartendecks komt samen in het kaartendeck dat ik zelf heb uitgegeven: het Magische Schatkist Avontuur. Heb je het nog niet? Je kunt het rechtstreeks bij mij bestellen. Inclusief het kleinste boekje als ik op een boekenbeurs aanwezig ben.

Lieve en zonnige groeten,

Anneke

29 juni 2026

P.S. geschreven zonder hulp van AI vanuit mijn hart 🙂